"A Cassanova", unha das casas de Turismo Rural de Forcarei

Lagoa Sagra, en Valadares, Meavía

Casa "Florinda", en Pedre, Cerdedo, outra das vivendas rehabilitadas para Turismo Rural.

alvite1.JPG (60174 bytes)

Casa de Turismo Rural "Zapatería do tío Ramiro", en Alvite, Beariz

TURISMO RURAL: NATUREZA, DEPORTE E GASTRONOMÍA

Un dos principais atractivos do nacente sector turístico de Montes ha estar baseado, por forza, no potencial natural, nun entorno favorecido medioambientalmente pola presencia de varios espacios protexidos: a zona que abrangue a Lagoa Sagra e mailos humedais ou brañas de Xestoso, a Serra do Candán, na que destaca o val de Grobas, e unha porción da Serra do Cando. A primeira zona foi motivo e obxectivo dun ambicioso documental levado a bo termo polo naturalista pontevedrés Federico de la Peña, redondeando e completando un traballo, “O Latido da Braña”, que xa fora galardoado co premio “Casa das Ciencias de Divulgación Científica” da Coruña no pasado 1996, na que fora a primeira ocasión en que unha curtametraxe documental galega recibía tal recompensa. A Lagoa Sagra é unha das escasas lagoas naturais de montaña da provincia de Pontevedra, envolta en lendas populares e mesmo obxecto de estudio polo etnógrafo Fermín Bouza Brey. Ubícase preto do lugar de Valadares (Meavía), xusto no límite setentrional da Terra de Montes, e cobra ademais interese arqueolóxico por estar próxima a unha zona de enterramentos prehistóricos, as mámoas de Boimorto. Mantén auga durante os invernos e primaveras chuviosas, e constitúe un reducto de cría e vida da estronza (a rá de San Antonio – Hyla arbórea), ademais da interesante presencia doutros anfibios e invertebrados acuáticos. É visitada ocasionalmente por aves coma a Garza Real ou o Ánade Real e algunhas aves limícolas de paso.

As serras do Candán e Cando presentan a paisaxe común de media montaña (as cotas máis elevadas pouco sobrepasan os 1.000 metros) e albergan vales e grobas de inusitado interese, coma a que podemos ver entre Acibeiro e Millerada co propio topónimo de Grobas, onde quedan os restos dun núcleo de poboación tradicional e incontaminado, antigamente só comunicado por estreitos pasos de montaña e onde tamén nace o río Grobas, afluente do Deza. Este pequeno reducto resulta dunha insólita e agreste beleza.

Estes espacios complementan, mellor ca ningún outro factor, a labor que se está a facer actualmente de recuperación de vivendas tradicionais para seren dedicadas ó agroturismo ou turismo rural. Ás casas que xa existen, Casa Yosa en Castrelo (Forcarei); Casa Florinda en Pedre (Cerdedo) e a “Zapatería del tío Ramiro” en Alvite (Beariz), vanse sumando outras en toda a Terra de Montes, ademais da hospedería de turismo de tres estrelas que se empraza no mosteiro cisterciense de Aciveiro, trala súa rehabilitación integral.

Así mesmo, estes interesantes e necesarios proxectos de restauración de vivendas veranse tamén complementados por empresas vencelladas directamente ó turismo rural que poden facilitar ó visitante a práctica de rutas a cabalo (unha empresa e cada un dos concellos) e iniciativas de sendeirismo (a ruta das "Pontes do Lérez" ou o sendeiro natural circular en torno ó mosteiro de Aciveiro pola serra do Candán).

Xa existe, por outro lado, unha oferta desde hai uns anos para a práctica de parapente, na Escola Municipal de Parapente de Cerdedo, ubicada na ladeira do Monte Seixo, que tamén dispon dun albergue de 8 prazas. Esta Escola foi a gañadora do premio á “mellor escola galega de Parapente”, que concede a Federación Aeronáutica Galega.

A todo elo hai que unir unha gastronomía tradicional onde se poden degustar pratos coma a carne richada, con festa de exaltación en Forcarei o primeiro domingo de Nadal, a galiña ó sal, distintos productos de caza e pesca ou a carne ó caldeiro, todos sabiamente elaborados polos artesáns da cociña de Montes, e acompañados dun pan que ten a súa bandeira no famoso pan de Soutelo, localidade que tamén comezou no pasado 1999 a ofrecer a Festa do Cogumelo, que se celebra no mes de novembro.